46 . و نيز گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بخشنده‌ترين مردم بود ، هرگز شبى نمىگذشت كه درهم و دينارى نزد او بماند ، و اگر چيزى زياد مىآمد و تا شب كسى را نمىيافت كه به او ببخشد ، به خانه نمىرفت تا آن را به مستحقش برساند . از آنچه خداوند روزيش كرده بود بيش از آذوقهء همان سال برنمىداشت ، آن هم از ميسورترين چيزى كه مىيافت از خرما و جو ، و بقيه را در راه خدا مصرف مىكرد . هر چه از او مىخواستند عطا مىكرد ، آنگاه سراغ آذوقهء سال خود مىرفت و از آن هم ايثار مىنمود ، و بسا پيش از تمام شدن سال اگر چيزى به دستش نمىرسيد خودش نيازمند آذوقه مىشد . . . حق را جارى مىكرد گرچه براى او يا براى يارانش زيان داشته باشد . . . در ميان دشمنان بدون نگهبان آمد و شد مىكرد . . . هرگز چيزى از امور دنيا او را به ترس و وحشت نمىافكند . . . با فقرا مىنشست و با تهيدستان هم غذا مىشد . اهل فضل را به خاطر اخلاقشان احترام مىكرد ، و با نيكى كردن به اشخاص آبرومند با آنان خو مىگرفت . با خويشانش پيوند و رفت و آمد داشت بدون آنكه آنان را بر كسانى كه از آنان برتر بودند ، مقدم بدارد . به هيچ كس ستم نمىكرد ، و پوزش عذرخواهان را مىپذيرفت . . . آن حضرت غلامان و كنيزانى داشت ولى در خوراك و پوشاك بر آنان برترى نداشت . ساعتى از وقت او در غير بندگى خدا و غير كار لازمى كه صلاح او در آن بود نمىگذشت . گاه به باغ و بستان ياران خود سر مىزد . هيچ گاه مسكينى را به خاطر تهيدستى يا بيماريش كوچك نمىشمرد ، و از هيچ پادشاهى به خاطر ملك و سلطنتش نمىترسيد . فقير و پادشاه را يكسان به سوى خدا دعوت مىفرمود . 47 . و نيز گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از همه كس ديرتر به خشم مىآمد و زودتر خشنود مىشد . وى مهربانترين و خيرخواه‌ترين و سودمندترين كس براى مردم بود . 48 . و نيز گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هر گاه خوشحال و خشنود مىشد خشنوديش از همه كس نيكوتر بود . در پند و موعظه جدى بود . هنگام خشم - كه جز براى خدا